कविता
दूरी भनेको
केवल किलोमिटर होइन रहेछ,
यो त समयको खाली ठाउँ,
अधूरा वाक्य,
र “पछि कुरा गरौँला” भनी टारिएका मनहरू रहेछन्।
पहिला
दिनभरि नबोल्दा पनि
मन भरिन्थ्यो सम्झनाले,
अहिले
दिनभरि बोलेर पनि
मन खाली नै रहन्छ।
दूरीले
झगडा गराउँदैन,
दूरीले
सम्झाइरहने बानी मारिदिन्छ।
माया हराउँदैन,
तर व्यक्त गर्ने चाहना थाक्छ।
पहिला
सानो मौनतामा पनि
चिन्ता हुन्थ्यो,
अहिले
लामो मौनता नै
सामान्य जस्तो लाग्न थाल्छ।
सबैभन्दा दुख्ने कुरा
दूरीले
“म तिमी बिना बाँच्न सक्दिन” लाई
बिस्तारै
“ठिकै छ, बानी परिसक्यो” मा बदलिदिन्छ।
न झगडा,
न धोका,
न ठुलो कारण
बस
दूरीले
दुई मनलाई
आ–आफ्नै दुनियाँमा
अलि–अलि एक्लो बनाइदिन्छ।