कविता
माटोले लतपतिएका हात,
घामसँग लड्दै बिउँझिने बिहान,
इँटा भट्टाको धुवाँभित्र
सपना पनि पसिना बगाउँथे।
चुल्होको आगो जस्तै तातो थियो जीवन,
तर आँखाभित्र
शिक्षा, सम्मान र सम्भावनाको
ननिभ्ने ज्वाला बलिरह्यो।
कहिले घरेलु कामदारको पहिचान,
कहिले मजदुरको नाम,
समाजले थमाइदिएको सीमाभन्दा
मन सधैँ अग्लो सोच्थ्यो।
हातले काम सिक्यो,
मनले अनुशासन,
र समयसँगै
आत्मविश्वासले बाटो चिन्यो।
देशको माटोबाट उडेको पसिना
विदेशको आकाशमा चम्कियो,
काम मात्र होइन
क्षमता बोल्न थाल्यो।
आज उही व्यक्ति
फाइल र निर्णयको केन्द्रमा छ,
जहाँ कहिल्यै पुगिन्न भन्ठानिएको
बोर्डरुम उसकै नामले खुल्छ।