कविता
शहरको एक कुनामा
उचाइमा झुन्डिएको 
घण्टी —
घण्टी —सजगताको सङ्केत, चेतनाको आवाज।
मुनि ठिङ्ग उभिएको लौरो —
लौरो —जोसिलो, छिटो,
तर अलि अधैर्य।
छेउमै शान्तसँग बलिरहेको बत्ती —
बत्ती —प्रखर ज्योति छरिरहेको।
र बिचमा, चुपचाप उभिएको तराजु —
तराजु —सन्तुलनको प्रतीक।
घण्टी बजाउनैपर्छ भन्ने ठानियो।
तर उचाइ धेरै थियो,
हात छोटो पर्यो।
समाधान आयो —
“लौरो चलाऊ।”
लौरो खराब होइन,
समय र सन्दर्भअनुसार उपयोगी पनि हुन्छ।
तर यहाँ लौरो
सन्तुलन र विवेकको विकल्प बन्यो।लौरो चल्यो,
घण्टी हल्लियो,
तर दिशा चिप्लियो।
घण्टी भन्दा पहिले बत्तीले चोट खायो।एकै झट्कामा — उज्यालो निभ्यो।
अचम्म त तब भयो
जब दोहोरिएका तिनै पत्रहरूलाई कसैले
तराजु किन बेवास्ता भयो भनेर सोधेन, घण्टी किन बजेन भनेर खोजेन, बत्ती किन निभ्यो भन्ने कुरामैबहस अड्कियो।
यहीँ हो मूल प्रश्न —
जब जोसले विवेकलाई छेक्छ,
जब साधन उद्देश्यभन्दा अगाडि दौडिन्छ,
जब सन्तुलन बिना निर्णय हुन्छ,
सन्तुलन बिना निर्णय हुन्छ,के उज्यालो बाँकी रहन्छ?
घण्टी फेरि झुन्डिन सक्छ,
बत्ती फेरि बल्न सक्छ,
तराजु फेरि सिधा हुन सक्छ।
तर त्यसका लागि
लौरो होइन — विवेक र सन्तुलन चाहिन्छ।उज्यालो ठोक्किएर होइन,
तौलिएको समझदारीले आउँछ।