रुख, सूर्य, हँसिया र हलो
कविता एक समय हरियो थियो,छायाँ दिन्थ्यो,आश्रय बन्यो। माटो उब्जाउ थियो,बीउ रोप्दा विश्वास पलाउँथ्यो,भविष्य देखिन्थ्यो। तर समयसँगैहरियाली जोगाउने साटोघामकै भर परियो। माथिबाट तेजिलो सूर्य चम्किरह्यो—आफ्नै तेजमा गर्व गर्दै,“म नै सबैलाई चलाउने शक्ति हुँ”भन्ने भ्रममा। तर त्यो तेजसबैका लागि समान रहेन—कसैलाई पोल्यो,कसैलाई छायाँ नै दिएन। एक दिनत्यही सूर्य ग्रहणले छेकियो,तेज घट्यो,र भरोसाको ताप पनि। त्यतिखेररुख अझै ढलेको थिएन,तरसुक्दै गएको स्पष्ट थियो—पानीको अभावले होइन,भित्रै […]
रुख, सूर्य, हँसिया र हलो Read More »










